Meer over Dilan Yesilgoz - Zegerius

Over Standpunten Blog

VRIJHEID - VEILIGHEID - WERK

Over Dilan Yesilgoz - Zegerius

Toen ik acht jaar was werden mijn moeder, ik en mijn zusje uitgenodigd om als politieke vluchtelingen naar Nederland te komen. Mijn vader was drie jaar ervoor al gevlucht. Mijn ouders, die in Turkije hadden gestreden voor gelijke rechten van homoseksuelen, Koerden, vrouwen en andere minderheden, gingen hier in Nederland meteen aan de slag. Zij hebben mij en mijn zusje laten zien wat het betekent om kansen te creëren, kansen te krijgen en deze dan ook met beide handen vast te grijpen.

Na mijn opleiding aan de Vrije Universiteit heb ik een aantal jaren als onderzoeker gewerkt in Amersfoort. In 2006 ben ik  als adviseur van de Burgemeester en Wethouders bij Gemeente Amsterdam aan de slag gegaan. Ik heb mij in die jaren onder andere bezig gehouden met Veiligheid, Zorg en de Amsterdamse Haven. Ik weet wat goed gaat in onze stad, maar ik weet ook waar het veel beter mee kan! 

Sinds maart 2014 ben ik raadslid voor de VVD in Amsterdam. Om dit te kunnen doen, heb ik ontslag moeten nemen van mijn zeer inspirerende baan als adviseur. Aangezien dit bij dezelfde gemeente was als waar ik raadslid ben geworden, was dit juridisch gezien niet verenigbaar. 

Ik woon met veel plezier in het Oostelijk Havengebied met mijn man Rene en onze twee honden.

Vrijheid

Voor mij als liberaal staat de vrijheid van het individu centraal. De vrijheid om te zijn wie je bent, de vrijheid om je eigen keuzes te maken en de vrijheid om jezelf te ontplooien. Helaas worden veel Amsterdammers hierin belemmerd, bijvoorbeeld doordat ze werkloos zijn of hun baan dreigen te verliezen.
Door liberale keuzes te maken op het vlak van wonen, onderwijs, vervoer en de arbeidsmarkt, wordt Amsterdam aantrekkelijker. Dat zorgt voor veel meer nieuwe banen en nieuwe welvaart.

Ik sta voor een bruisend Amsterdam waar de welvaart toeneemt voor alle Amsterdammers. En ik sta voor een Amsterdam waar werk is voor iedereen

Volg mij ook op twitter @dilanyesilgoz of FB facebook.com/dilanvvd

01

Vrijheid

Vrijheid kan niet bestaan zonder economische zelfstandigheid, veiligheid en gelijkheid. Iedere Amsterdammer heeft het recht om in vrijheid zijn of haar leven naar eigen inzicht in te richten.

02

Werkloosheid

1 op de 10 Amsterdammers is werkloos, bij allochtone jongeren is dit zelfs 40%; dit kan en moet anders. Het uitvoeren van het VVD programma zorgt voor duizenden extra banen. Hoe? Dat kunt u hier lezen: Verkiezingsprogramma VVD Amsterdam 2014-2018

03

Veiligheid

In een veilig Amsterdam kan iedereen zichzelf zijn zonder steeds achterom te hoeven kijken. Ik wil meer aandacht van de politie voor woninginbraak, winkelovervallen en ernstige overlast.

04

Discriminatie aanpakken; zowel op straat als in het onderwijs en op de arbeidsmarkt.

Gezamenlijk krachtig opkomen voor Amsterdam als stad van diversiteit door aanpakken van discriminatie. De gemeente moet geen zaken doen met bedrijven waarbij aangetoond is dat men discrimineert.

05

Armoedebeleid doe je met banen

1 op de 4 kinderen groeit in Amsterdam op in armoede. Dit mogen we niet accepteren.

De beste manier om uit de armoede te komen, de cirkel te doorbreken en uit de armoede te blijven is via werk!

Nu is het zo dat door de vele bovenwettelijke armoedegelden die wij in Amsterdam hebben, het kan zijn dat het niet meer loont om te werken. Dit moet anders in onze stad.

Daarnaast moeten er meer banen bij in Amsterdam. De komende vier jaar zetten wij in op werk werk werk.

Hoe? Lees hier: Verkiezingsprogramma VVD Amsterdam

Geenstijl TV over opvang uitgeprocedeerde asielzoekers

dinsdag 25 augustus 2015

NRC over aanpak seksuele straatintimidatie

vrijdag 05 juni 2015

Tijdens het VVD Congres 2015

vrijdag 29 mei 2015

Profiel in Trouw

dinsdag 28 april 2015

Opinie NRC; Maagdenhuis gekaapt door beroepsactivisten

woensdag 08 april 2015

Kraken gedogen is geen oplossing voor leegstand in de stad: opiniestuk in het Parool

woensdag 01 april 2015

Binnen een jaar al lekker bezig

zaterdag 28 maart 2015

Studio Powned over de bezetting van het Maagdenhuis

donderdag 26 maart 2015

 

In Studio Powned mocht ik reageren op de bezetting van het Maagdenhuis. 

Iets wat begon als een studentenprotest lijkt nu gekaapt te zijn door beroepsdemonstranten. Is gevaarlijk en onwenselijk, tijd voor ontruiming wat ons betreft. Kijk hier de uitzemding terug

 

Studio Powned

Een zorgvuldige crisisketen

donderdag 26 maart 2015

De politie geeft aan in sommige delen van de stad bijna 60% van haar tijd te besteden aan verwarde personen die geen strafbaar feit hebben begaan. Dit kan en moet anders. Deze mensen moeten snel de juiste zorg krijgen en de politie hebben wij hard nodig om boeven te vangen en misdaad te voorkomen. 

Om dit beter in te richten diende ik het intiatiefvoorstel ' Een zorgvuldige crisisketen' in. 

 

Amsterdam heeft een lange traditie van nauwe samenwerking tussen zorg en politie. Deze samenwerking uit zich ook in de crisisketen. Een keten rond ernstig verwarde personen die op snelle, professionele en humane wijze naar de psychiatrische spoedopvang gebracht en daar tijdelijk opgevangen worden. 

Met de grote veranderingen in het sociaal domein en de focus op betaalbaar houden van de zorg, verandert ook de druk op de crisisketen. De hulp wordt dichtbij de patient georganiseerd en er wordt gekeken naar wat iemand zelf nog kan, al dan niet met behulp van de eigen omgeving. Dit betekent niet alleen een cultuuromslag voor de patienten, zorgbehoevenden en familie, vrienden en buren, maar deze ontwikkeling houdt vanzelfsprekend ook in dat de bestaande ketens, werkprocessen en instrumenten van de professionals onder de loep genomen moeten worden. 

Het uitgangspunt is dat patienten zo lang en zoveel mogelijk zelfstandig blijven wonen. in combinatie met bezuinigingen in de hulpverlening en de 24-uursopvang, betekent dit echter wel dat we opnieuw moeten kijken naar de crisisketen en het functioneren ervan. 

Hiertoe is door de VVD Amsterdam het initiatiefvoorstel  "Een zorgvuldige crisisketen' ingediend met een aantal uitgangspunten voor de herijking van de crissiketen. Vandaag werd de bestuurlijke reactie in de commissie Zorg besproken. Ik ben blij te kunnen zeggen dat het College alle uitgangspunten heeft overgenomen!

Hierdoor kunnen alle diensten nog efficienter werkern, krijgen mensen die hulp nodig hebben de juiste zorg en kan de politie zich op het pakken van boeven richten!

Het Parool schreef er al eerder over, lees dat hier terug

 

 

Seksuele straatintimidatie aanpakken!

woensdag 25 maart 2015

Eind 2014 stelde ik vragen aan het College over seksuele straatintimidatie van vrouwen. Hoe vaak komt het voor, waar het meest en wat kunnen we er tegen doen? Mijn voorstel was om het intimiderend belagen van vrouwen op straat strafbaar te maken. 

Het College antwoordt nu dat 1 op de 3 vrouwen in Amsterdam last heeft van dergelijk gedrag. Bij jonge vrouwen tussen 15 en 30 jaar heeft zelfs 50 procent hiermee te maken (gehad). Het College geeft aan preventieve programma's in te zetten en verder weinig te zien in strafbaarstelling.

Dit is voor ons geen bevredigende reactie. Wat gaan we nou concreet doen voor alle vrouwen die op straat voor van alles worden uitgescholden en belaagd?

De VVD legt zich er niet bij neer dat vrouwen in Amsterdam niet overal vrij en veilig rond kunnen lopen. Dit onderwerp wordt zeker vervolgd!

Het Parool schreef er ook over, lees hier meer 

Cartoon in het Parool

zaterdag 21 maart 2015

Opiniestuk Parool

dinsdag 17 februari 2015

Pamflet van het CIDI in de Telegraaf mee getekend

zondag 15 februari 2015

Amsterdam Sportstad

zondag 01 februari 2015

Afgelopen weekend was met Jumping Amsterdam de aftrap van een zeer veelbelovend sportjaar. We hebben zoveel mooie evenementen gepland staan, zoals de wereldkampioenschappen Beachvolleybal, de World Homeless Cup en Sail.

Ik hoop u allen bij deze mooie sportevenementen te mogen zien.

 

Maar 2014 was ook ongelooflijk succesvol. Ik noem slechts een paar hoogtepunten;

- Amsterdam Swim Cup

- Wereldkampioenschappen Roeien op de Bosbaan

- Coolste Baan van Nederland in het Olympisch Stadion waar 108.000 recreanten kwamen schaatsen en waar de Nederlandse kampioenschappen werden gehouden.

- De enorme successen van onze Hollandse helden tijdens de Olympische Spelen in Sotchi

 

We slagen er in als Nederland, en zeker ook als Amsterdam, steeds beter in grote, betekenisvolle evenementen naar ons land te halen en die vervolgens succesvol en lucratief te organiseren.

Aan de ene kant hebben deze evenementen een groot economisch effect. Zij leveren inkomsten op in de vorm van consumptieve bestedingen en omzetvermeerdering. Zo was de Europa League Finale in 2013 goed voor 45 miljoen euro. Een flink deel daarvan, 32 miljoen euro, kwam ten goede aan de stad Amsterdam.

 

Maar sport levert ook sociaal- maatschappelijke voordelen op. Topsport stimuleert breedtesport. Sport die door alle lagen van de bevolking beoefend kan worden op amateurbasis. We zetten ons als stad dan ook stevig in voor breedtesport, met als belangrijkste doel mensen (weer) aan het bewegen te krijgen. Meer bewegen is niet alleen goed voor je geest en lichaam, in georganiseerd verband sporten is ook nog eens ontzettend gezellig.

En we kunnen de voordelen van sport niet jong genoeg ervaren. In een stad waar 27% van de kinderen lijdt aan overgewicht of obesitas is dit zeker geen overbodige luxe!

 

We hebben nog een wereld te winnen! 

Opiniestuk in NRC

dinsdag 27 januari 2015

Nazorg na gewelddadig incident in de buurt

maandag 03 november 2014

Criminele afrekeningen vinden steeds vaker plaats op klaarlichte dag, vaak met gebruik van zware wapens en machinegeweren. Politie en justitie doen er alles aan om dit geweld aan te pakken. Tegelijkertijd moet er goede nazorg komen voor de hele buurt als er een dergelijk incident heeft plaatsgevonden. Ik heb namens de VVD de Burgemeester verzocht dit zo snel mogelijk op te pakken.
Hier geef ik een korte toelichting op bij Omroep Max.

http://www.omroepmax.nl/televisie/alle-programmas/hallo-nederland/uitzending/tv/hallo-nederland-maandag-3-november-2014/

Asielbeleid is geen immigratiebeleid - opiniestuk in NRC

maandag 15 september 2014


Afgewezen, dan geen bad, bed, brood

GroenLinks ondergraaft het asielbeleid door honderd uitgeprocedeerden in Amsterdam valse hoop te bieden, meent Dilan Yesilgoz.

Dilan Yesilgoz
Mijn moeder vluchtte dertig jaar geleden met twee kinderen van 3 en 7 en een plastic tas uit haar geboorteland. Zij moest vluchten omdat haar leven in gevaar was door jarenlange strijd voor gelijke rechten voor religieuze, etnische en seksuele minderheden. Groepen waar zijzelf niet toebehoorde.

Eenmaal in Nederland kreeg ons gezin al snel een vluchtelingenstatus. Ons huis werd ingericht door de kerk en dankzij de vele vrijwilligers leerden we snel Nederlands. Drie decennia later is het meisje van 7 uitgegroeid tot een zelfverzekerde vrouw die in vrijheid haar leven kan inrichten. Ik durf er niet aan te denken hoe onze levens eruit hadden gezien als wij in Nederland geen asiel hadden gekregen.

De kern van ons asielbeleid is vluchtelingenbescherming, zoals beschreven in het Vluchtelingenverdrag van Genève uit 1951. De criteria om in aanmerking te komen voor een vluchtelingenstatus richten zich op mensen die hun woongebied moeten ontvluchten uit gefundeerde vrees voor vervolging wegens ras, godsdienst, lidmaatschap van een sociale groep of het aanhangen van een bepaalde overtuiging.

Asielbeleid is daarmee beleid van insluiting (wie kan hier blijven), maar tegelijkertijd ook beleid van uitsluiting (voor wie is elders een toekomst). Dit heeft op de eerste plaats niet te maken met de beschikbaarheid van middelen, mogelijkheden of politieke wensen, maar met de status van vluchteling. Niet iedereen die asiel aanvraagt is een vluchteling. Dit betekent dat er altijd een groep zal zijn wiens verhaal, hoe schrijnend ook, niet in aanmerking zal komen voor asiel.

Sinds twee jaar zwerft een groep van ruim honderd uitgeprocedeerde asielzoekers door Amsterdam. Voor verreweg het grootste deel van deze groep is er geen mogelijkheid tot verblijf in Nederland, zij hebben de hele asielprocedure doorlopen en moeten terug. In de hoofdstad wordt nu al enige tijd geroepen om zogenaamde ‘bed, bad en brood’-voorzieningen voor uitgeprocedeerden. Bij monde van de Amsterdamse GroenLinks-fractievoorzitter Groot Wassink tijdens een raadscommissie: „Het wordt tijd dat Amsterdam haar verantwoordelijkheid neemt en deze mensen opvangt.” Op de vraag wie Amsterdam precies moet opvangen, antwoordde de hij: „Iedereen, uitgeprocedeerd of niet, wij trekken geen grenzen.” De spreker kon op veel bijval en applaus rekenen van de aanwezige toeschouwers, bestaande uit tientallen asielzoekers en activisten.

In het politieke spel is makkelijk scoren natuurlijk erg verleidelijk. Het wordt echter pijnlijk op het moment dat tientallen mensen in de zaal, en wie weet hoeveel meer in de stad, verwachtingsvol hun lot en leven aan deze lege woorden hangen.

Voor iedereen opvang, zonder enkele criteria, afbakening of einddatum is door niemand waar te maken, ook niet door partijen als GroenLinks. Daarnaast is het ook niet wenselijk aangezien het de fundamentele uitgangspunten van het internationale asielbeleid schendt: rechtvaardigheid, rechtmatigheid en humaniteit.

Niemand weet hoeveel uitgeprocedeerde asielzoekers momenteel in Nederland leven. Duizenden, wellicht tienduizenden zouden dus vervolgens, terecht, naar Amsterdam komen voor opvang. Voorstanders van dit luchtkasteel geven aan dat de grens van het aantal asielzoekers dat toelaatbaar is, vanzelf door de beperktheid van de financiële middelen getekend zal worden. Echter, ik zou deze zeer arbitraire grens niet kunnen uitleggen aan de asielzoekers die door louter pech net aan de verkeerde kant uitvallen. Ook zou ik aan de asielzoekers die inmiddels vertrokken zijn, niet kunnen uitleggen waarom zij wel en anderen niet. Het rechtvaardigheidsbeginsel van het asielbeleid wordt hiermee volledig onderuit gehaald.

Daarnaast pleit men voor een vorm van opvang waarbij asielzoekers alleen ’s nachts naar binnen mogen. Dat betekent dat zij van 8 tot 8 doelloos op straat zwerven. Er wordt hen geen perspectief op een goed leven geboden. Dat kan ook niet, immers, zij zijn uitgeprocedeerd. Hun toekomst, hun perspectief, ligt in het land van herkomst. Wij hebben ze dus niets te bieden. Aangezien dit ook een zeer onwenselijke situatie is, zal al snel het debat gevoerd worden over of deze mensen ook niet een werkvergunning of een uitkering moeten krijgen. Daarmee kan het asielbeleid, dat gericht was op het bieden van bescherming aan vluchtelingen, net zo goed afgeschaft worden. Van een rechtmatige toetsing is immers geen sprake meer.

Ik deel de behoefte aan een humane oplossing voor het schrijnende probleem van asielzoekers die op straat staan. Voor degenen die zorg nodig hebben of niet terug kunnen omdat ze de benodigde papieren niet kunnen verkrijgen, is er tijdelijke opvang. En degenen die terug kunnen, moeten terug. Dat dit gepaard kan gaan met flinke dilemma’s, ontkent niemand.

Maar laat ik de politici die snel en goedkoop willen scoren over de ruggen van mensen die zich in een kwetsbare positie bevinden dit zeggen: asielbeleid is geen immigratiebeleid.

De uitgeprocedeerde asielzoekers hebben niets aan valse hoop en loze woorden van politici die niet het lef hebben om bestuurlijke verantwoordelijkheid te nemen. Dilemma’s durven benoemen en eerlijk zijn over de (on)mogelijkheden, is niet hard, nee, dat is het meest humane wat we kunnen doen voor deze mensen. Zaken beloven die niet waargemaakt kunnen worden, ondermijnt alle draagvlak voor een rechtvaardig, rechtmatig en humaan asielbeleid. En misschien wel het allerergste van alles; die moeder met de twee kleine kinderen laten we keihard in de steek.

Dilan Yesilgoz is sociaal-cultureel wetenschapper en Amsterdams VVD-raadslid.

Dit artikel is verschenen in het NRC Handelsblad van donderdag 11 september 2014 op pagina 16 & 17

http://www.nrc.nl/handelsblad/van/2014/september/11/afgewezen-dan-geen-bad-bed-brood-1417150



 

 

 

 

 

 

 

 

 

Salonfähig extremisme

zaterdag 06 september 2014

Eerder deze week was Okay Pala, de woordvoerder van de radicale
organisatie Hizb ut Tahrir (HuT) te gast bij de talkshow Pauw. HuT,
een organisatie die vanwege de antisemitische en discriminerende
uitlatingen verboden is in veel van de ons omringende landen, maar ook
bijvoorbeeld in Pakistan, strijdt al ruim 50 jaar om alle moslimlanden
te verenigen in een kalifaat. Deze radicalen schuwen volgens de AIVD
het gebruik van geweld niet om hun doelen te bereiken, al ziet de
minister voorlopig nog geen aanleiding om deze club in Nederland te
verbieden.

 

Terug naar Pauw. Want daar was Pala van harte welkom aan tafel. Een
man die namens een organisatie spreekt die jonge Britse islamitische
studenten oproept om naar Irak te reizen en een ideologische strijd te
voeren tegen het Westen. Een organisatie die onze rechtstaat niet
erkent. Een organisatie die christenen, homo’s en joden dood wenst.
Een organisatie die vindt dat vrouwen niet in de openbare ruimte
thuishoren. Een organisatie die bereid is om al het voorgaande met
bruut geweld af te dwingen. Ja, de woordvoerder van deze gevaarlijke
organisatie kwam strak geschoren en getrimd netjes om 23:00 onze
huiskamers binnen. Net toen u thuis een biertje pakte en lekker op de
bank ging zitten, moesten alle gasten aan tafel bij Pauw hun wijntje
inruilen voor een glas water. Uit respect voor deze hoogstaande,
unieke gast, uiteraard.

 

Dit is meteen kort samengevat wat er momenteel grondig mis is in
Nederland. Een verkrampte houding op het moment dat het over religieus
extremisme gaat. We verzeilen in theologische en theoretische
discussies en alsof dat niet genoeg is, maken we het ook salonfähig.
Want immers; vrijheid van meningsuiting en vrijheid van geloof, toch?

 

En laat ik hier dan mijn mantra maar weer eens opzeggen: vrijheden
zijn niet absoluut. Op het moment dat jouw vrijheid, die van mij
beperkt, hebben wij een probleem. Beter nog, heb jij een probleem.

Jij hoeft van mij geen alcohol te drinken, maar het gaat je ook niets
aan als ik wel een glas wijn neem.

Jij mag vrouwen uit het straatbeeld willen verwijderen,maar ik zal mijzelf nooit voor je verstoppen.

Jij hoeft geen Joodse, christelijke of homoseksuele vrienden te
hebben, maar van die van mij blijf je met je poten af.

 

Natuurlijk heeft de redactie van Pauw het recht om uit te nodigen wie
men wil en heb ik de vrije beschikking over mijn afstandsbediening.
Maar het is goed dat de redactie tegelijkertijd ook stilstaat bij de
verantwoordelijkheid die hoort bij het gunnen van zendtijd aan een
gast. Had de redactie van Pauw een neo-nazi uitgenodigd om gezellig in
debat te gaan en daarbij ook nog eens aan de andere aanwezige gasten
gevraagd zich aan te passen aan de wensen van deze spreker? Dacht het
niet. Het wordt tijd dat we scherp bepalen waar onze grens ligt als
het gaat om religieus extremisme. Want wat mij betreft zijn we er
inmiddels echt ver over heen.

Hetero, tot het tegendeel bewezen is

zondag 27 juli 2014

In 2007 voer ik mee tijdens de Canal Pride met de Amnestyboot. Het
thema van Amnesty was dat jaar LGTB rechten in Turkije. Ik werkte toen
als landenspecialist voor Amnesty. Ik stond als enige Turkse tussen
Brazilianen, Italianen en Hollanders. Andere Nederlandse Turken voor
op de boot kon Amnesty toen nog niet vinden. Vijf jaar later zou,
onder veel belangstelling, voor het eerst een goed gevulde Turkse boot
mee varen. Op de Amnestyboot hadden we in 2007 enkele homoactivisten
uit Turkije te gast. Terwijl we wachtten om te mogen aansluiten in de
rij van boten, zag ik dat een van de gasten zachtjes aan het huilen
was. Ik vroeg haar naar haar tranen. Zij wees naar de politieboot die
ons op dat moment voorbij voer en zei: ‘In Turkije krijgen we klappen
van de politie, hier vaart de politie zelf mee met de Canal Pride. Wat
een onbeschrijfelijk geluk dat jij in zo’n land woont’. Haar pijn
sneed dwars door mijn ziel, anders kan ik het niet verwoorden.

Zeven jaar later is de situatie in Turkije niet veel beter. Het is er
niet verboden om homoseksueel te zijn, maar dit betekent helaas niet
dat seksuele minderheidsgroeperingen in Turkije worden geaccepteerd.
De partij van Erdogan, de AKP, sprak in 2012 zijn veto uit over een
wetsvoorstel dat homo’s en lesbiennes grondwettelijk gelijke rechten
zou geven en bescherming zou bieden tegen homohaat. Het voorstel was
ingediend door de sociaal-democraten en de Koerden. De AKP stelde
echter, de grootste partij van Turkije, dat ‘het de plicht is van de
staat om praktijken te verwerpen die ingaan tegen culturele en sociale
waarden’.

Discriminatie, uitsluiting, vernedering en geweld zijn zaken waar
homoseksuelen in Turkije dagelijks mee te maken hebben. Zij kunnen
niet vertrouwen op een politie die ze beschermt. Ik zal de
berichtgeving nooit vergeten dat een transseksueel in Istanbul werd
belaagd, geslagen en geschopt door een agressieve menigte. Toen de
politie kwam, nam deze de transseksueel mee, om haar vervolgens zelf
met stokslagen neer te slaan. En waarom? Hoe haalde ze het in haar
hoofd om op straat zoveel agressie uit te lokken...? Daarom.

Rondje om de wereld

Helaas is Turkije niet het enige land dat de rechten van LGTB’s
schendt. Een, zeker niet toereikend, rondje om de wereld laat het
volgende beeld zien: in Oeganda tekende president Museveni begin dit
jaar de omstreden anti-homowet. LGTB’s lopen het risico op een
gevangenisstraf van veertien jaar tot zelfs levenslang voor
'homoseksuele activiteiten'. In Saudie-Arabie krijgen homo’s de
doodstraf door steniging. Sinds Putin vorig jaar de Russische
antihomowet tekende zijn openbare uitingen van homoseksualiteit daar
strafbare ‘propaganda’.

En dichterbij huis: In Frankrijk zijn gewelddadige aanvallen tegen
LGTB’s met 78 procent gestegen ten opzichte van het jaar ervoor! Het
legaliseren van het homohuwelijk leidde vorig jaar zelfs tot
megaprotesten. In Schotland zijn hatecrimes gericht op LGTB’s met 22
procent gestegen. De openlijk homoseksuele Oostenrijkse politica
Lunacek werd twee maanden geleden tijdens de Rainbow Parade in Wenen
aangevallen met bijtend zuur. In Amerika zei Scott Esk, een
Republikeinse kandidaat voor Oklahoma dit jaar op zijn campagnewebsite
dat stenigen van homoseksuelen een prima idee is. 

Thuis in eigen land meldde de laatste POLDIS-rapportage, waarin alle
door de politie geregistreerde discriminatie wordt besproken, een
verdubbeling van het aantal meldingen van LGTB- discriminatie. Vorige
maand nog werden in Amsterdam twee mannen aangevallen die gearmd over
de Prinsengracht liepen. In Nederland reageren media en politici
terecht verontwaardigd op homodiscriminatie over de grens. We zijn het
aan de LGTB’s in landen als Oerganda en Rusland verplicht aandacht
voor hun situatie te blijven vragen en hun regeringen onder druk te
zetten. Tegelijkertijd vergeten we soms dat ook de emancipatie van
LGTB’s in eigen land nog met horten en stoten gaat, en dat de
verworven gelijke rechten emancipatie aan slijtage onderhevig zijn als
we ze niet collectief koesteren en onderhouden.

Hetero tot het tegendeel bewezen is

Maar wat maakt het dat de strijd tegen discriminatie jegens LGTB’s
oneindig lijkt te zijn? En dat dit zich zelfs anno 2014 in Nederland
nog uit in geweld en uitsluiting? Het antwoord ligt in het feit dat
het allemaal begint bij de wijze waarop we naar anderen kijken.

We proberen vaststaande gegevens en andermans gedrag, in dit geval
iemands geaardheid, te normaliseren omdat een dominante meerderheid
dit als ‘anders’ of zelfs ‘afwijkend’ ziet. We gaan daarbij voorbij
aan het feit dat het gedrag van de ander altijd al normaal was.
Datgene wat we als anders of afwijkend beschouwen wordt bepaalt door
onze eigen blik. Wanneer een grote groep naar een minderheid kijkt als
“zij” die anders zijn, wordt deze perceptie vanzelf een “waarheid”.
Het maakt ons blind voor het feit dat we homo’s alleen maar
onderscheiden van hetero’s, omdat we dat zelf doen.

Laat ik het simpeler zeggen: Homo-acceptatie is geen probleem van de
homo´s. Het is een probleem van de hetero´s. En het zit heel diep in
onze cultuur, taalgebruik en zelfs onze wetten. Je bent hetero totdat
je ´uit de kast´ komt en daarmee het tegendeel (dat je dus anders
bent) bewijst.

Homo’s die dan uit de zogenaamde kast komen, krijgen van ouders of
vrienden vaak in het gunstigste geval te horen: “we vinden het
helemaal nier erg hoor, als je maar niet zo nichterig gaat doen en
straks met een roze boa op een Gay Pride-boot staat. Maar zo’n homo
ben jij ook niet, toch?”

In Nederland[1] werd in 2001 het burgerlijk huwelijk opengesteld voor
huwelijkspartners van hetzelfde geslacht. We zijn er in Nederland
terecht trots op dat we als eerst het ‘homohuwelijk’ mogelijk maakte.
Toch is het een tekenend voorbeeld. Waarom spreken we van een
homohuwelijk en heeft er nog nooit iemand in het kader van mijn eigen
bruiloft over een heterohuwelijk gesproken? En helaas waren we er met
dit homohuwelijk nog niet. Hoewel partners van hetzelfde geslacht al
13 jaar kunnen trouwen, waren tot voor kort niet alle rechten die
horen bij huwelijk ook goed geregeld. Goede vrienden van mij konden
nog begin dit jaar hun nieuwgeboren baby niet in Amsterdam inschrijven
door bureaucratische en bizarre regels. ‘The computer says no’ . Vrij
vertaald: ‘het voldoet niet aan de norm, dus het kan niet bestaan’.
Pas sinds april van dit jaar (dus ruim 13 jaar na het eerste
‘homohuwelijk) hebben Nederlandse gezinnen met homoseksuele ouders
dezelfde rechten als gezinnen met hetroseksuele ouders.

Listen 

De Gay Pride week, die dit weekend gestart is, staat in het teken van
‘luisteren’. Luisteren naar de ander en luisteren naar jezelf. Met
luisteren komt ook, hoop ik, elkaar beter begrijpen en elkaar beter leren
kennen. Zodat we uiteindelijk beseffen dat we veel meer gemeen hebben
met die ander, dan dat we aanvankelijk dachten.

Het wordt tijd voor een nieuwe norm.

Over vrijheid kan je niet polderen

vrijdag 25 juli 2014

Toen ik een paar dagen geleden als Amsterdams raadslid vragen stelde
aan de Burgemeester over hakenkruisen, jihadteksten en bedreigingen
richting journalisten vooraf en tijdens een pro- Gaza demonstratie in
Amsterdam, kreeg ik op social media de vraag of ik mij als liberaal 
wel genoeg druk maakte om de vrijheid van meningsuiting en het recht
op demonstratie. Daar waar ik toen nog rustig probeerde toe te
lichten waarom ik het zo belangrijk vind dat we in dit land heel
duidelijk en heel helder, zodat het niemand kan ontgaan, ons moeten
uitspreken over dergelijke fascistische en gevaarlijke uitingen, en
dat deze weinig te maken hebben met grondrechtelijke vrijheden,
ben ik het stadium van nuance op dit moment ver voorbij.

 

Laat ik u hier haarfijn uitleggen waar de grenzen van vrijheid van
meningsuiting en het recht op demonstratie eindigen:

- Het eindigt daar waar men met hakenkruisen rondloopt

- Het eindigt daar waar men met z’n allen “Dood aan Joden” scandeert

- Het eindigt daar waar men met ISIS vlaggen en jihadteksten
oproept tot brute geweld en terreur

- Het eindigt daar waar men met bivakmutsen, onherkenbaar mee
demonstreert

- Het eindigt daar waar men journalisten met naam en toenaam bedreigt

 

Op het moment dat dit op onze straten gebeurt en wij als land eerst
hier een goed gesprek over willen voeren, zonder meteen in te grijpen
en deze strafbare zaken aan te pakken, zijn wij echt de kluts kwijt.
Dan wordt het tijd om terug te gaan naar de fundamenten van de
rechtstaat. Wij zijn allen gelijk en dienen gelijk te worden
behandeld, en we hebben allemaal het recht om in vrijheid te leven.
Maar let op; deze rechten en vrijheden zijn niet absoluut. Ieders
vrijheid eindigt bij de vrijheid van de ander. Zo simpel is het. Daar
valt niet over te polderen. 

Spoedontruiming geëist bij kraakpanden

donderdag 17 juli 2014

Sinds 2010 is de Wet Kraken en Leegstand van kracht. Dit houdt in dat kraken in Nederland verboden is. Het kan bestraft worden met één jaar gevangenisstraf of een geldboete. Indien de ontruiming met geweld gepaard gaat, kan de straf hoger liggen.
Kraken is het zonder toestemming van de eigenaar in gebruik nemen van een onroerende zaak in de vorm van een ongebruikt terrein, gebouw of ruimte daarvan. Het gaat niet zelden gepaard met grove vernielingen, intimidatie van buurtbewoners en hoge kosten voor politie of ME optreden bij een ontruiming.

Londongebouw
Deze week heb ik namens de VVD vragen gesteld aan de Burgemeester over twee gekraakte panden. Het eerste pand betreft het Londonverzekeringsgebouw aan de Weesperzijde. In dit pand zou op korte termijn een appartementenhotel voor de Belgische keten B-Aparthotels gerealiseerd worden. Hotels zijn heel belangrijk voor Amsterdam. Zij zorgen voor directe werkgelegenheid. Gemiddeld levert één hotelkamer, één voltijdbaan op. De krakers op de Weesperzijde brengen momenteel deze banen die we zo hard nodig hebben in Amsterdam in gevaar. Alle reden om dit pand zo spoedig mogelijk te ontruimen en de kosten van deze ontruiming te verhalen op de krakers.
Zie hier voor meer informatie.

Woonark IJburg
Het tweede pand betreft een gekraakte woonark op IJburg. Deze woning is afgelopen weekend door 40 a 50 mensen met bivakmutsen met geweld opengebroken en gekraakt. In deze rustige woonwijk waar veel gezinnen wonen was dit, begrijpelijkerwijs, een zeer ontrustend en beangstigend tafereel. De buurman die verhaal kwam halen is vervolgens met agressie bejegend. Zie hier de beelden.
De krakers hebben aangegeven eerst de plannen van de eigenaar voor het pand te willen zien, voordat ze eventueel tot ontruiming over gaan. Dit is de omgekeerde wereld! Zij breken in, eigenen het eigendom van ander zich toe en stellen vervolgens eisen. Onacceptabel.
Ook blijkt het pand nog helemaal niet geschikt voor bewoning, er is sprake van instortingsgevaar.
Deze zeer onwenselijke en gevaarlijk situatie is wat de VVD betreft zo urgent dat de Burgemeester met spoed dient te ontruimen. We zullen de Burgemeester hiertoe blijven oproepen.

Amsterdam is van iedereen

dinsdag 08 juli 2014

Dit was tot nu toe even wel de slechtste weblog uit. Een keer in de 2 maanden een post plaatsen is natuurlijk tegen de basisregels van het internet in. En terecht. Ik vermoed dat alle lezers inmiddels afgehaakt zijn en dat mijn moeder momenteel de enige persoon is die uit plichtgevoel af en toe er een blik op werpt. Mama; dank je wel.

Nog los van het feit dat ik goed geld heb betaald voor deze site (en ik mijn man nog moet bewijzen dat het een goede beslissing was), wordt het wel weer echt tijd om mijn gedachten, ideeen, acties en plannen te delen, in de hoop dat in elk geval een paar lezers terugkomen.

Dat het zo lang zo stil was ligt aan het simpele feit dat we aan het onderhandelen waren. Het proces, de inhoud, de frustraties, het plezier én de uitkomst heeft uitgebreid in de kranten gestaan, dus ik stel voor dat ik dat hier niet herhaal. Feit is dat de delen die ik had kunnen beschrijven zeer inspiratieloos waren en de spannende delen juist geheim. Veel energie en zin om te bloggen had ik dus niet.

Maar we zijn rond; we hebben een College! En wat voor één. Acht wethouders die met veel ambitie zijn begonnen. Ik heb er alle vertrouwen in. Wat minder in de kranten heeft gestaan (=niet), maar wat voor mij persoonlijk ook belangrijk was, is de portefeuilleverdeling in de fractie. Wij hadden allemaal tijdelijke portefeuilles, en ik kon al sinds de verkiezingen niet wachten om deze defintief te maken zodat het echte (in)werken zou kunnen beginnen.

Ik ben erg trots en blij dat ik namens de VVD eerste woordvoerder ben geworden op de portefeuilles Veiligheid, Armoede en Sport! Vanuit oa deze portefeuilles (en ik bemoei me achter de schermen natuurlijk ook met van alles en nog wat, maar dat is mijn karakter laten we maar zeggen) zal ik mij de komende jaren 100% inzetten om Amsterdam veiliger, liberaler en nog bruisender te maken (en daar veel over te schrijven)

Voor alle Amsterdammers. Want Amsterdam is van iedereen!

 

Lees hier het Coalitieakkoord Amsterdam is van iedereen

 

Mijn opnie-artikel in het NRC van 08-04-2014

zaterdag 12 april 2014

Mijn opiniestuk in het NRC 15-04-2014

EK voetbal 2020: mijn eerste inbreng in de raad

woensdag 02 april 2014

Vandaag mocht ik mijn allereerste inbreng in de Amsterdamse gemeenteraad houden, de zogenaamde Maidenspeech. Het mooie van een Maidenspeech is dat niemand je mag ontbreken en ongeacht hoe je het doet, je inbreng met applaus wordt ontvangen. Best fijn, want zo'n eerste keer is natuurlijk doodeng.

Het onderwerp was: EK voetbal 2020. Wil je mijn inbreng namens de VVD lezen? > Maidenspeech Dilan Yesilgoz

 

 

Geen ambtenaar meer

woensdag 26 maart 2014

Morgen word ik beëdigd als raadslid. Ik heb heel veel zin om mij de komende vier jaar in te zetten voor een liberaler Amsterdam! Voor mij persoonlijk zit hier echter ook een iets minder leuke kant aan. Aangezien ik bij dezelfde gemeente werkte als waar ik nu raadslid ga worden, mag ik wettelijk gezien de beide functies niet combineren en heb ik ontslag moeten nemen van mijn hele leuke baan.
Een keuze waar ik volledig achtersta, maar wat het afscheid niet perse makkelijker maakt. Het waren zeer intense, leerzame en geweldige jaren bij de bestuursdienst van de Gemeente Amsterdam, die mij letterlijk veel bloed (ok, dat niet zo heel letterlijk), zweet en tranen (vooral van het lachen) hebben gekost.

Maar eerst even hoe het allemaal begon…
Ruim tien jaar geleden begon ik als onderzoeker bij de Gemeente Amersfoort mijn loopbaan. Nog nooit heb ik zoveel gelachen als daar. Met een klein onderzoeksteam vormden we een hechte, hardwerkende, familie. Ik heb daar geleerd hoe je kritisch moet zijn bij een onderzoeksvraag, hoe je goed onderzoek moet uitvoeren, hoe je de resultaten analyseert en hoe deze vervolgens gepresenteerd kunnen worden (in de keuken kan ik echt helemaal niets, maar op de computer kan ik de beste taarten maken). Maar het allerleukste vond ik toch die laatste stap: aan de hand van de uitkomsten een advies voor de Burgemeester of Wethouders formuleren. Meedenken over de inrichting van de stad waar ik getogen ben, dat vond ik echt geweldig. Ik heb ook meteen de harde les moeten leren dat een advies een advies is en dat een wethouder vervolgens helemaal vrijstaat om de eigen lijn te volgen. Dit paste aanvankelijk niet helemaal bij mijn persoonlijkheidsstructuur, maar ik ben trots dat ik het, dankzij mijn collega’s, onder de knie heb gekregen. Loslaten en verder gaan, is ook een vak. Ik zal de collega’s uit Amersfoort altijd dankbaar blijven voor deze super leuke en ontzettend leerzame tijd.

Maar na een paar jaar werd het tijd voor een nieuwe uitdaging. Ik wilde naar Amsterdam, zowel om te werken als om te wonen. Hoezeer ik ook hield (en nog steeds hou) van Amersfoort, het werd tijd om de stap te nemen richting de stad waar ik had gestudeerd en waar ik altijd verliefd op ben geweest. Ik wist één ding zeker; het liefst wilde ik weer bij de gemeente gaan werken. Professioneel bezig zijn met je directe omgeving en bijdragen aan een verbetering daarvan; daar was ik nog lang niet klaar mee.
En zo kwam ik bij de bestuursdienst bij de Gemeente Amsterdam terecht. Niet wetende dat het de beste (en hardste) leerschool zou worden die ik mij ooit had kunnen wensen voor mijn huidige vervolgstap.

Acht jaar lang heb ik mij met heel veel plezier beziggehouden met Veiligheid, Zorg en Economische Zaken (Port of Amsterdam). Ook heb ik mogen adviseren bij grote bezuinigingen en tijdens actualiteiten zoals de Amsterdamse Zedenzaak. Ik heb samengewerkt met de beste collega’s; zeer professionele mensen met echt een grote passie voor Amsterdam. Dagen van 12 uur, hele weekenden doorwerken met een strakke deadline; het hoorde er gewoon bij. Last minute opdrachten, een bestuurder die alles even moet afreageren en jij bent net degene die in de buurt is, actualiteit in de raad, heftige ontwikkelingen in de stad, grote evenementen, strategische vergezichten, het ontwikkelen van beleidsdoelen, het soepel laten verlopen van de uitvoering, vragen van de pers, burgers te woord staan en ga zo maar door: in willekeurige volgorde een beknopte opsomming van de dagelijkse werkzaamheden van duizenden ambtenaren. Ik ben dankbaar dat ik een flink deel van deze collega’s na al die jaren tot mijn vriendenkring mag rekenen.
Terwijl er veel goed gaat en ik echt trots ben op de meeste ambtenaren van de Gemeente Amsterdam, moeten we ook eerlijk zijn: heel veel kan veel beter. De gemeente snijdt al enige tijd flink in het ambtenarenapparaat en niet zonder reden. De inkrimping is onderdeel van een grote reorganisatie om met minder mensen en minder geld beter werk te leveren voor de bewoners en bedrijven in de stad. In totaal daalt de personele bezetting van het ambtenarenapparaat van ruim vijftienduizend voltijdbanen in 2010 naar zo'n twaalfduizend eind 2016. Eric van der Burg (VVD) maakt zich als wethouder Personeel hard voor een flexibele en kleinere gemeente, zodat geld bespaard kan worden en er sneller betere prestaties geleverd kunnen worden. De huidige organisatie is te groot en te bureaucratisch om altijd goed werk te kunnen leveren voor de Amsterdammers.

Ook in alle verkiezingsprogramma’s hebben we de afgelopen maanden kunnen lezen dat er minder ambtenaren moeten komen. De besparing dat het krimpen van het ambtenarenapparaat oplevert wordt door de verschillende partijen ingeboekt als dekking (niet altijd even reëel overigens) voor de eigen plannen. Er lijkt aardig consensus te zijn voor een kleinere en efficiëntere overheid, iets waar ik als liberaal erg blij mee ben. Laten we met elkaar inzetten op een kleinere, efficiëntere overheid met meer ruimte voor de burger en respect voor de hardwerkende ambtenaar.

Gemeenteraadslid

zondag 23 maart 2014

Mijn eerste column als gemeenteraadslid! Over een paar dagen word ik beëdigd en mag ik de komende vier jaar met de collega’s in de raad werken aan een, wat mij betreft, liberaal Amsterdam.
Ik zal u met veel plezier vanaf deze plek op de hoogte houden van mijn activiteiten.

Voor nu wil ik graag alle Amsterdammers die op de VVD hebben gestemd, en natuurlijk in het bijzonder de Amsterdammers die op nummer 4 hebben gestemd, danken voor hun vertrouwen.
We gaan keihard werken om het waar te maken! 

Zonder Veiligheid geen Vrijheid

dinsdag 18 maart 2014

Ik voel mij heel veilig in Amsterdam. Ik kan gaan en staan waar ik wil, feesten tot diep in de nacht, hand in hand met mijn man over straat en zeggen wat ik wil. Dit maakt mij een vrije Amsterdammer, zowel op straat als in mijn eigen huis. En gelukkig voelen veel Amsterdammers zich net zo. Uit de Amsterdamse Veiligheidsindex blijkt dat het gemiddeld genomen de afgelopen bestuursperiode steeds veiliger is geworden in onze stad. Mede door de stevige inzet van de VVD op veiligheid is zowel de objectieve als de subjectieve veiligheid in Amsterdam toegenomen.

Voor de meeste politieke partijen in Amsterdam is dit dan ook voldoende. De veiligheidsplannen in de verkiezingsprogramma’s gaan, in het gunstigste geval, niet veel verder dan ‘meer blauw op straat’.

Serieuze veiligheidsvoorstellen ontbreken, terwijl in verschillende verkiezingsprogramma’s privacy van de dader beter wordt beschermd dan de veiligheid van de Amsterdammer.

En wat zou het toch geweldig zijn als iedere Amsterdammer inderdaad zich vrij en veilig zou voelen en er inderdaad geen noodzaak was voor een degelijk en integraal veiligheidsbeleid.

Helaas laten de meest recente politiecijfers een ander beeld zien. Want dat het relatief veiliger is geworden in onze stad, betekent nog niet dat veilig is voor iedereen.

Zo is het aantal woninginbraken (+11%), overvallen (+16%) en straatroven (+2%) in Amsterdam gestegen (terwijl er overigens landelijk juist een flinke daling te zien was bij deze delicten). Verder is de omvang van zakkenrollerij is in 2013 in twee jaar tijd met bijna 70% gestegen en lopen burgers in Amsterdam gemiddeld gezien de grootste kans om slachtoffer van criminaliteit te worden. Ook kent Amsterdam een relatief zeer lage meldings- en aangiftebereidheid en worden er de minste preventiemaatregelen door burgers genomen. Bovendien zijn de ervaren sociale overlast onveiligheidsgevoelens erg hoog in Amsterdam.

Daarnaast zijn dagelijks (!) duizenden Amsterdammers, waaronder kleine kinderen, slachtoffer van huiselijk geweld. Van de totale Nederlandse bevolking tussen de 18 en 70 jaar was 45% ooit slachtoffer van fysiek, seksueel of psychisch geweld in de huiselijke kring. In 58% van de gevallen van huiselijk geweld is er sprake van een gezinssituatie met kinderen tot 18 jaar. Ieder jaar zijn in Nederland meer dan 100.000 kinderen getuige van huiselijk geweld. Ook ouderen zijn een kwetsbare groep, één op de twintig ouderen boven de 65 jaar wordt herhaaldelijk mishandeld.

Een groep die we ook absoluut niet mogen vergeten zijn de Amsterdammers, vaak vrouwen, die slachtoffer worden van cultuurgerelateerde criminaliteit, zoals eergeweld, genitale verminking, gedwongen uithuwelijking en achterlating.

Dit is de realiteit. Hoe graag we ook zouden willen dat het niet zo was. We mogen nooit alleen vanuit onze eigen context naar de wereld kijken, iets wat andere partijen, zoals D66 en GroenLinks, wat mij betreft te vaak doen als het gaat om veiligheid. Dat ik mij veilig voel in de stad, wil niet zeggen dat ik de mensen achter de cijfers mag vergeten. Ik heb een verantwoordelijkheid, niet alleen als potentieel toekomstig raadslid, maar ook als Amsterdammer, buurvrouw, vriendin en collega om oog te hebben voor mensen die niet in vrijheid kunnen leven. Dit houdt in dat Amsterdam niet zonder een degelijk en integraal veiligheidsplan kan.

Daarom moet volgens de VVD in de komende bestuursperiode, naast het aan het werk krijgen van veel meer Amsterdammers, de veiligheid van Amsterdam en de Amsterdammers topprioriteit krijgen. In totaal maakt de VVD 40 miljoen euro extra vrij om de objectieve en subjectieve veiligheid in de komende bestuursperiode verder te vergroten door een mix van preventieve en repressieve maatregelen. Want wij vinden dat een effectief plan altijd bestaat uit een afgewogen balans tussen preventie en repressie.

Zo wil de VVD een uitbreiding van de Top600 naar de Top1500. Een integrale aanpak van high impact criminaliteit, ingericht om recidive te voorkomen en instroom van de broertjes en zusjes in de criminaliteit te beperken. Flinke nadruk op preventie dus. Andere maatregelen zijn oa aangiftebereidheid vergroten en hardere aanpak zakkenrollers. Bij het pakket van maatregelen horen ook, daar waar nodig en effectief, cameratoezicht en wapencontroles. Uit alle onderzoeken blijkt dat het werkt en de meeste Amsterdammers geven aan dat ze de maatregelen begrijpen of zelfs toejuichen. Deze instrumenten en maatregelen werken echter niet als ze geïsoleerd ingezet worden, het gaat om een totaalpakket.

De inzet van de VVD is een veiliger Amsterdam zodat iedereen in vrijheid kan leven. 

 

Het verschil tussen een socialist en een liberaal

zaterdag 15 maart 2014

Wat is het grootste verschil tussen een socialist en een liberaal? Ik kan natuurlijk verschillende partijprogramma’s erbij halen om deze vraag te beantwoorden, maar ik wil hier inzoomen op het fundament. Het fundament wordt wat mij betreft geïllustreerd door het gehanteerde mensbeeld. Daar waar socialisten en liberalen elkaar wellicht wel eens zouden kunnen vinden als het gaat om beleid of doelen, denk ik dat we elkaar nooit zullen vinden in een gedeeld mensbeeld.

Als tien- jarig meisje vluchtte ik naar Nederland met mijn moeder nadat mijn vader was vermoord door het politieke regime. Tot mijn achttiende mocht ik hier naar school, daarna hielden de regelingen op. Ik heb zelf mijn vervolgopleiding gefinancierd door hard te werken en vol te houden. Toen trouwde ik met een man die mij na ons huwelijk begon te mishandelen. Voor een tweede keer heb ik moeten vluchten. Wederom werd ik opgevangen door instanties in Nederland. Ik ben nu mijn eigen zaak begonnen en het gaat heel goed met mij. Ik wil hier de dames en heren van de politieke partijen meegeven dat ik vind dat Nederland goed georganiseerd is. Ik wil de overheid danken daarvoor’.

Een persoonlijk verhaal, verteld door een mooie en sterke dame tijdens een verkiezingsdebat georganiseerd door politieke vluchtelingen eerder deze week. Het onderwerp van de avond: ‘Zonder perspectief geen zelfbeschikking’. Een debat waarbij het voor de verandering niet de bedoeling was dat wij, de kandidaatraadsleden, standpunten uit de partijprogramma’s gingen opdreunen, maar waarbij juist de behoefte was aan een diepergaand gesprek over vrijheden, zelfbeschikking en de eigen kracht van het individu. Geen verkiezingsretoriek of holle frasen om achter te schuilen. Geen politieke aanvallen en steken onder de gordel, maar een eerlijk gesprek over hoe de partijen over hele fundamentele zaken denken. Vrijwel iedere partij heeft er namelijk de mond vol van de eigen kracht van het individu. Maar wat betekent dat nou concreet?

En ja, wat er dan in een dergelijk debat gebeurt is opmerkelijk. Dan komen we namelijk bij de kern van de basisbeginselen van een politieke partij of stroming; bij het mensbeeld dat men heeft. Echt kleur bekennen en eerlijk zijn over hoe je over mensen, en inderdaad: je kiezer, denkt.


Socialistische partijen in Nederland hebben zich, waarschijnlijk vanuit een goedbedoeld streven om voor de kwetsbare burger op te komen, het slachtofferdenken eigen gemaakt. Iemand die heftige dingen meemaakt, is een slachtoffer. En eenmaal een slachtoffer, altijd een slachtoffer. Mensen worden daarmee structureel afgeschreven. Inzetten op eigen kracht is volgens deze politieke stroming louter een gevolg van de bezuinigingen, bedacht door andere partijen. Het individu heeft geen of nauwelijks eigen kracht, maar heeft het systeem (lees: een grote overheid) nodig om te overleven. Hetzelfde systeem overigens dat volgens deze partijen de burger onderdrukt en tot, ja, daar zijn we weer, een slachtoffer maakt.
De vertegenwoordiger van de aanwezige socialistische partij tijdens het debat vond dan ook met haar pessimistisch beeld van de capaciteiten en mogelijkheden van de mensen weinig gehoor in een zaal vol sterke politieke vluchtelingen die de heftigste omstandigheden hebben overwonnen en door blijven gaan. Die, net als ik, geloven dat slachtofferschap een keuze is. De socialistische partij presteerde, zelfs na het inspirerende persoonlijke verhaal die met ons werd gedeeld, te blijven hameren op de uitzichtloosheid van het bestaan van vele Amsterdammers. Het afschrijven van mensen is door deze stroming bijna tot kunst verheven.

Ieder mens maakt moeilijke dingen mee. De een meer dan de ander. Er zijn miljoenen kinderen op de wereld die in zeer erbarmelijke omstandigheden geboren worden met aanzienlijk minder kansen op een succesvol leven dan hun leeftijdgenoten elders. Er zijn mensen die geweld en mishandeling meemaken, soms jarenlang. Er zijn mensen die ten prooi vallen aan (zware) criminaliteit. Er zijn mensen die hun geliefden verliezen aan een vreselijke ziekte. Ga zo maar door. De wereld is geen eerlijke plek, zoveel is ons allen duidelijk.


Een stevig vangnet, liberalen noemen het liever een trampoline, vanuit de overheid is voor deze mensen noodzakelijk. Een liberaal zal dit altijd verdedigen. Het gaat er om dat we weten welke obstakels er zijn (interne, externe, culturele etc) en hoe deze overwonnen kunnen worden. Echter, wij liberalen zullen daarbij altijd de kracht van het individu centraal stellen, met erkenning van het feit dat dit voor ieder persoon anders kan zijn. Mijn eigen kracht en wat ik in mijn leven met mijn capaciteiten kan bereiken is een andere dan die van mijn buurvrouw, collega of vriendin. Daar is niets mis mee, we hoeven niet allemaal te streven naar hetzelfde. We worden geboren onder verschillende omstandigheden, met verschillende talenten en gebreken en hebben verschillende ervaringen die ons vormen. Maar we maken allemaal ook zelf de keuze hoe we met deze factoren omgaan, soms bewust, soms onbewust. Ik geloof als liberaal dat wat je ook overkomt, je geen slachtoffer bent, totdat je er zelf voor kiest om slachtoffer van die omstandigheden te worden.

Je bent of slachtoffer of ‘survivor’. Meer smaken zijn er niet. Politieke partijen die mensen bestempelen als zielige slachtoffers, doen deze mensen tekort. Mensen hebben geen overheid nodig die hen vertelt hoe zij moeten (over)leven. Mensen hebben een overheid nodig die zorgt dat ze hulp krijgen wanneer dat echt nodig is en kijkt naar de eigen kracht en mogelijkheden. Dit staat een empatische overheid niet in de weg, integendeel. Juist deze houding toont betrokkenheid met en respect voor de burger.


De problemen van een samenleving kunnen het beste vanuit de zelfstandige kracht van burgers worden aangepakt. Het is niet de taak van politieke partijen om deze kracht te verzwakken of te bagatelliseren vanuit de behoefte om daarmee het eigen bestaansrecht zeker te stellen.

Interview Republiek Allochtonie

vrijdag 14 maart 2014

De laatste dagen voor de gemeenteraadsverkiezingen van 19 maart verschijnen op Republiek Allochtonie verschillende artikelen over de verkiezingen, waaronder scrhiftelijke interviews met enkele, voornamelijk Amsterdamse, kandidaten.

 

Met mij verscheen het volgende interview: 'Voor mij staat de vrijheid van het individu centraal'

Vrouwenemancipatie is een eerste levensbehoefte

zaterdag 08 maart 2014

'Vrouwen neigen te vertrouwen op de prins op het witte paard. Maar laat mij u dit meegeven: zorg dat u uw rugzak vult met kennis en ervaring zodat u in uw eigen onderhoud kunt voorzien. Want die prins kukelt vroeg of laat altijd van zijn paard af', aldus Neelie Kroes tijdens een bijeenkomst vorig jaar. Een hele wijze les die, helaas, niet eens door de helft van de Nederlandse vrouwen ter harte wordt genomen.

Ruim een derde van de meisjes tussen 12 en 17 jaar verwacht later afhankelijk te zijn van haar partner of de overheid. Dat is een schokkend hoog percentage, dat bovendien wordt ingehaald door de werkelijkheid; meer dan de helft van de vrouwen is en blijft op volwassen leeftijd economisch afhankelijk. Onder Nederlandse vrouwen van Turkse en Marokkaanse afkomst ligt dat zelfs op 85 procent. En let wel: het gaat hier om vrouwen met zowel een hoge als een lage opleiding. Een groot deel van hen kiest vrijwillig voor deze afhankelijke positie. Voor deze vrouwen moet werk vooral 'leuk' zijn, zijn de kinderen primair de zorg van de moeder en kan een vrouw het huishouden nu eenmaal beter en efficienter uitvoeren. Resultaat: slechts vier procent van de Nederlandse vrouwen verdient genoeg om zichzelf en haar gezin op een ontspannen wijze, dus met vakanties en extra's, te kunnen onderhouden.

Over de hele wereld hebben vrouwen, onze moeders, mijn moeder, gestreden voor gelijke rechten voor vrouwen.  Voor stemrecht en voor het recht op onderwijs, werk en zelfbeschikking. Zodat wij invloed kunnen hebben op de samenleving om ons heen. Zodat wij hoge, invloedrijke functies kunnen bemachtigen in de politiek, het bedrijfsleven of het maaschappelijk veld. Zodat wij mee kunnen praten over besluiten die ons dagelijkse leven raken. Zodat de generaties na ons niet meer te maken hebben met discriminatie, uitsluiting en onderdrukking. Zodat wij vrouwen kunnen steunen en helpen die deze strijd nog (moeten) voeren.

Maar onze moeders hebben zeker niet gestreden zodat wij weer als onze oma's kunnen leven.

Ach ja, waren dat vervloekte old boys network en dat glazen plafond er niet, dan kwamen we er wel. Maar op de eerste plaats kiezen wij, vrouwen, er toch zelf voor aan de zijlijn te staan. Wilma Delissen, Burgemeester van Peel en Maas, zegt het zo: "Het glazen plafond is allang afgeschaft, maar de vloer plakt nog zo heerlijk".

In Nederland wordt vrouwenemancipatie verward met 'kunnen doen waar je zin in hebt'. Die vrijheid is heel belangrijk en zeer cruciaal, maar ze is niet de definitie van emancipatie. Emancipatie is het streven naar gelijkheid en gelijke behandeling. En de drijvende kracht achter vrouwenemancipatie is economische zelfstandigheid en zelfbeschikking. Dat is geen filosofische of theoretische discussie. Dat is een eerste levensbehoefte.

Helaas komt het besef van de noodzaak van economische zelfstandigheid vaak pas op het moment dat de man zijn baan verliest of er een scheiding wordt aangevraagd. Deze harde werkelijkheid raakt veel gezinnen. Door de crisis is het aantal werklozen fors opgelopen, ook eindigt een op drie huwelijken in een scheiding. Daarbij is scheiden in de huidige recessie moeilijk; alleen al de verkoop van het gezamenlijk huis is een groot financieel obstakel. De politie spreekt al van een toename van het aantal gevallen huiselijk geweld doordat mensen noodgedwongen langer bij elkaar moeten wonen. En lukt scheiden, dan zijn de vooruitzichten, met name voor vrouwen, niet prettig. Bijna alle alimentatiegerechtigden zijn vrouw en bestaat het merendeel van de eenoudergezinnen uit bijstandmoeders. Van ale kinderen die in armoede opgroeien (een op de vier in Amsterdam) woont ongeveer de helft in een eenoudergezin, dat vaak uit alleen de moeder bestaat.

Ik kan nog een tijd doorgaan met schokkende en zeer urgente cijfers. Echter, het wordt tijd dat we wat gaan doen. Neem je verantwoordelijkheid, zorg dat je jezelf kunt onderhouden, blijf jezelf ontwikkelen en laat aan de generaties na ons zien hoe oneindig de mogelijkheden zijn.

Laat niet de uitkomst van de emancipatiestrijd zijn dat we ambitieloos aan de zijkant staan, gewoon omdat het kan.

 

Welkom!

zondag 23 februari 2014

Nog een kleine maand tot de verkiezingen en dus hoog tijd om mijzelf aan u voor te stellen. En waar kan dat beter dan op mijn, nieuwe, website? Vanaf deze plek zal ik u op de hoogte houden van mijn activiteiten en standpunten.

Mijn ouders onmoetten elkaar op de universiteit in Ankara. Daar zetten zij zich actief in voor gelijke rechten van etnische en religieuze minderheden, zoals Koerden, Armeniers en homoseksuelen. Mijn moeder, toen zwanger van mijn zusje, moest op een gegeven moment onderduiken en mijn vader moest het land ontvluchten. Na een lange omzwerving kwam hij in Nederland terecht. Mijn moeder, zusje en ik konden drie jaar na mijn vaders vertrek naar Nederland komen als uitgenodigde politieke vluchtelingen. Mijn ouders gingen hier, nog voordat hun papieren rond waren, meteen aan de slag als vrijwilligers. Mijn vader is doctor in de Criminologie en mijn moeder directeur van Vluchtelingen Organisaties Nederland. Hele betrokken mensen die mijn zusje en mij hebben laten zien wat het betekent om je eigen kansen te creeren onder zeer zware omstandigheden, om kansen te krijgen en om deze dan ook met beide handen vast te grijpen.

Na mijn studie aan de Vrije Universiteit  ben ik als onderzoeker aan de slag gegaan in Amersfoort, de stad waar ik opgegroeid ben. Acht jaar geleden verhuisde ik naar Amsterdam en begon ik als adviseur van de Burgemeester en Wethouders bij de gemeente. Ik heb veelal geadviseerd op dossiers die zich op het raakvlak van Veiligheid en Zorg bevinden, zoals de Wallenaanpak, de Top600 en de Zedenzaak. Momenteel ben ik strategisch (bedrijfs)adviseur Amsterdamse Haven voor B&W. Wettelijk gezien mag ik mijn baan niet combineren met het raadswerk, ik zal dus helaas ontslag moeten nemen. Uiteraard geen makkelijke keuze, maar wel één waar ik volledig achter sta. Ik heb heel veel zin om mij, nu van de andere, politieke, kant, in te zetten voor Amsterdam.

Door mijn jarenlange ervaring bij de Gemeente Amsterdam weet ik wat er goed gaat in onze stad, maar ook wat echt veel beter moet. Voor mij als liberaal staat de vrijheid van het individu centraal. De vrijheid om te zijn wie je bent, de vrijheid om je eigen keuzes te maken en de vrijheid om jezelf te ontplooien. Helaas worden veel Amsterdammers hierin belemmerd, bijvoorbeeld doordat ze werkloos zijn of hun baan dreigen te verliezen. Bijna 1 op de 10 Amsterdammers is werkloos. In sommige wijken zoekt zelfs ruim 40% van de jongeren werk, een schokkend hoog aantal. Daarnaast is Amsterdam nog steeds de meest onveilige stad van het land. Het aantal woninginbraken, winkelovervallen en meldingen van overlast en discriminatie, stijgt. Dit werkt maatschappelijk ontwrichtend; het tast onze dierbaren aan, onze gezondheid, onze broodwinning, onze identiteit en onze welvaart. Zonder veiligheid is er geen vrijheid. 

Dit moet en kan absoluut anders. Hoe? Door liberale keuzes te maken op het vlak van wonen, onderwijs, vervoer, openbare ruimte, veilgheid en arbeidsmarkt. Daarmee wordt Amsterdam aantrekkelijker,veiliger en toegankelijker. En dat zorgt voor meer nieuwe banen. Werk voor iedereen, het kan wel! U kunt hier lezen welke liberale keuzes de VVD maakt: Verkiezingsprogramma VVD Amsterdam

Stem daarom Dilan, lijst 2, plek 4.

In de Vrije Amsterdammer verscheen onlangs een profielschets van mij. Dit artikel kunt u hier teruglezen: http://vvdamsterdam.nl/article/4599/De-Vrije-Amsterdammer-Dilan-Yesilgoz-Zegerius/